Blog opleiding bevelvoerder

6. apr, 2017

Ik zoek mijn laatste stukje op de blog op.. Tjonge..! Echt? 3 februari... zo lang geleden alweer... Wat vliegt de tijd. Het is haast niet bij te houden. Hoogste tijd voor een update in bevelvoerders opleidingsland.

In mijn laatste blog vroeg ik jullie tips over hoe ik een belevingsgevoel bij het virtuele beeldscherm kon krijgen. Op facebook werd ik overstroomd met reactie's. Hele bruikbare. En afijn, na een aantal lessen virtueel met de meest vreemde scenario's begon het me te dagen. Lekker in je structuur gaan zitten. Daar heb je héél veel aan. Ook bij brand kwam ik achter.. maar daarover straks meer.

oefenen..oefenen... dat blijkt het toverwoord bij virtueel THV (Technische Hulp Verlening). Dus na 6 weken elke dinsdag op de kazerne in Hoorn naar het beeldscherm gepraat te hebben, waren we er klaar voor. Vonden ze. En daar kwam hij. Op woensdag 8 en donderdag 9 maart mochten we één voor één bij de examinator komen. Drie van ons in het ochtend programma en drie van ons in het middagprogramma. Het voelt als examen doen voor je autorijbewijs. Ik was op donderdag aan de beurt, als 10e van de twaalf. En je snapt wel hoe dat gaat. Op de woensdag regent het de hele dag berichten via onze whatsapp groep... en niet allemaal haalden we het de eerste keer. Als je dan de volgende dag pas aan de beurt bent, dan wordt het best wel spannend kan ik je zeggen! Maar goed, ik had het onder controle. Het ging best. Na het examen mag je in een kamertje gaan zitten en dan komt even later de examinator bij je. Die zegt niet meteen of je geslaagd bent hoor! Nee, eerst nog even aanstippen waar je het misschien handiger had kunnen aanpakken... Kan gebeuren. Er is zoveel om rekening mee te houden!  'Gefeliciteerd hoor, zei hij. Je bent écht dik geslaagd' TOP! Het eerste (semi) praktijkexamen was in de tas. Mooi... en door....

....naar...praktijk brand. Want ook dat examen zit er aan te komen. En daar waren we voor de laatste keer op 10 januari mee aan de gang geweest. Weer even inkomen dus. En daar heb je het. Je moet het bijhouden. Als je dat niet doet, dan raak je het kwijt. dus... oefenen...oefenen...oefenen... Gelukkig waren Mieke en Marco elke dinsdag weer van de partij om het tegenspel te geven van de AC en de melder. Mooi stel die Mieke en Marco. De laatste twee dinsdagen voor het examen waren we te gast in Zaandam. Daar is een gasgestookt oefencentrum. Dat betekende voor onze groep wel even aanpoten... Want, naast dat we zélf onze bevelvoerders inzet draaien, zijn we ook manschap voor de anderen. En waar we dat tot voor vandaag deden met een wifi-straal.. haha... kon dat hier dus niet. Praktisch gezien betekent dat het volgende: In de ochtend draai je vier inzetten als manschap en één inzet als bevelvoerder. En in de middag herhaalt zich dat. De sportschool is er niks bij kan ik je vertellen. Zweten!. En dan druk ik me nog zacht uit. Afgemat was ik. Nog voor mijn eigen inzet als bevelvoerder. En kijk, dat was een mooi moment. Want door deze opleiding, was ik nu in staat mijn grens aan te geven. Dit niet nog een keer. Ik heb er namelijk niks aan zo. Ik ben niet scherp. Goed om mee te maken, want de tweede week kon ik als eerste beginnen. Ook een zware dag hoor... maar daar kom ik op terug. even een uitstapje naar een andere verhaallijn...:

De wedstrijden van het ABWC. Daar doen wij met West-Wieringen namelijk altijd aan mee. Voorheen zat ik ook in de jury, maar daar heb ik vanwege drukke werkzaamheden even een sabbatical van genomen. Gelukkig begrijpen ze dat daar. Maar goed, op het white board in onze kazerne stond mijn naam bij bevelvoerder voor de wedstrijden van 2018. Was ik het mee eens hoor.. Op een dag zie ik ineens dat de 2018 vervangen is door 2017... Hoezo joh! "Ja, wij denken dat jij dat nu al kunt." OK, lief hoor... maar eh... Echt??? Dus ja, je begrijpt het.. Oefenen...oefenen...oefenen... voor de wedstrijden, met mijn eigen ploeg. Extra op de zaterdag. Bovenop mijn al ingevulde oefeningen op de maandagavonden en de dinsdag. Maakt niet uit. Vlieguren moet je maken. En daar kom ik alleen aan toe in een oefen omgeving, want echte inzetten hebben we nauwelijks. Ik ga niet verder uitwijden over de wedstrijddag. Een andere keer maar. Iets met een illegaal bordeel met 16 (bijna) blote klanten en een aangestoken brand op de eerste verdieping. We deden het best wel aardig. we werden 5de in een ijzersterk veld. Ik mis de ervaring, anders had er nog wel wat meer in gezeten. Maar: de brand was uit, iedereen was buiten, we hadden de derde red tijd, en de tweede werktijd. Ik kreeg de tip iets minder directief te zijn naar de andere hulpdiensten. Ik las hem als een compliment. Eindelijk. Geen alsjeblieft meer in mijn commando.. haha!!

OK.. terug naar de generale repetitie. De laatste oefening voor het praktijk examen brand. "Waar moet ik op letten bij je?" vroeg William. William. Topper. Nog niet eerder had hij mij beoordeeld. Niet bij een virtuele oefening, niet bij een brand oefening. Zijn mening is voor mij belangrijk. Hij leert ons zo verschrikkelijk veel. Niet alleen over de theorie en de praktijk, maar ook over onszelf. En niet eens op een directe manier, maar subtiel, je pikt het op. Of althans, zo werkt het bij mij. En daar ging het mis. (heb ik later bedacht). "Ik wordt wat laks." zei ik hem. En dat klopt. Tot nu toe waren al mijn beoordelingen positief, mijn ploeg is positief en dat is mooi hoor. Maar het doet wat met me. Ik word een beetje overmoedig... makkelijk...stoer.... en eigenlijk past dat helemaal niet bij me. "OK, zei hij, ik ga kritisch kijken." Het was niet eens nodig. Ik zakte volledig door het ijs. Structuur nul. Ik herkende mezelf helemaal niet in de inzet. Om te janken...! Maar misschien kwam het doordat ik wist dat zijn ogen op me gericht waren.

Het klink misschien heel raar, maar eigenlijk ben ik er heel erg blij mee. Die structuur heb ik normaal gesproken wel. Ik weet van mezelf dat ik het kan. Het was een hele duidelijke hint aan mezelf, dat ik scherp moet zijn. Altijd. Dus aankomende woensdag gaat het gebeuren. Ik ga dat examen halen. En William wist dat ik dat nodig had. Dat natte pak, door dat dunne laagje ijs. En dat is wat ik bedoel. Hij weet hoe het zit. Hoe je iemand op scherp zet. En dat is voor een ieder uit onze opleidingsgroep anders. En daarom is hij belangrijk voor ons... Genoeg veren...! Op naar het praktijkexamen brand. Dinsdag mogen de eerste zes en woensdag de tweede zes. Spannend, maar ik heb er ook heel veel zin in!! Jullie horen het... en ik beloof dat de volgende blog geen twee maanden gaat duren deze keer...!

3. feb, 2017

Samenwerken, daar gaat het om. Vooral als de nood hoog is, moet je elkaar blindelings weten te vinden. Aan een half woord genoeg hebben. Daar oefenen wij binnen onze blusgroep elke week op. Zodat áls er dan een keer écht 'stront-aan-de-knikker' is... we precies van elkaar weten waartoe we in staat zijn met elkaar. Afgelopen week hadden we het nodig. Hadden we elkaar nodig. Maandag 30 januari om 14.46 gaat de pager. Ongeval wegvervoer letsel staat er.. met tussen haakjes.. beknelling zwaar.. Dat is het enige wat ik lees, meer past er niet op het schermpje. Ik race naar de kazerne waar we tijdens het aantrekken van onze bluspakken verder horen waar het is. N99 nabij Breezand.. 100 km weg.. OK, we staan op scherp. Op zich is het een heel overzichtelijke weg. Een lang recht stuk met een doorgetrokken streep in het midden. Je kent ze wel, met zo'n groene band erover heen. Aanrijdend krijgen we door dat er twee auto's frontaal op elkaar zijn gereden. In elke auto zitten nog twee personen. Als we aankomen zien we dat de eerste ambulance al ter plaatste is. Dat vinden wij fijn, want dan kunnen we direct overleggen welk slachtoffer volgens hen de meeste prioriteit heeft. Bij de eerste verkenning blijkt dat in elk voertuig één persoon zit. Plan aanpassen dus. Blusgroep Breezand is ook aanrijdend, dus wij concentreren ons op het voertuig waarvan het eruitziet dat de beknelling het grootst is.

De indeling van de ploeg gaat aanrijdend eigenlijk heel natuurlijk. We kijken elkaar aan achterin en weten precies van elkaar op welke plek we het meest tot ons recht komen. Sommigen zijn technisch nou eenmaal handiger dan anderen en sommigen zijn voor slachtoffer behandeling beter geschikt. Zet mij bijvoorbeeld maar bij het slachtoffer. Het is goed om dat van elkaar te weten en om daarover ook eerlijk naar elkaar te zijn. Je begrijpt wel dat als iemand met 100 km/ per uur een aanrijding heeft gehad, je als hulpverlener wel wat voor je kiezen kunt krijgen. Dat ziet er gewoon niet fraai uit. Daar moet je wel mee om kunnen gaan. Er is geen test vooraf, die jou laat zien wat je reactie zal zijn bij zo'n incident. Door ervaring word je wijs in deze.

Als de inzet loopt, blijkt dat oefening en realiteit niet altijd één zijn. Ik zeg het verkeerd. Nooit één kunnen zijn. Als wij op een oefenavond een hulpverleningsinzet oefenen, dan knippen wij in een auto die nagenoeg geen impact schade heeft. Uit ervaring weten wij inmiddels dat het knippen in een verwrongen auto een ander plan nodig heeft van de bevelvoerder. De spanning op zo'n voertuig is groter, onderdelen zitten ineens op een andere plek dan normaal en je hebt te maken met een slachtoffer, die alle zorg direct nodig heeft. Dat maakt het druk: dat geeft druk.. De basisopbouw van een hulpverlening zit natuurlijk wel in je systeem. Die gebruik je als kapstok om elke nieuwe situatie aan op te hangen. Dat geeft houvast en dan kun je ergens op terugvallen. Maar iedere situatie is in deze uniek.

Je kunt dat alleen maar ervaren door het te doen op het moment dat het nodig is. Helaas voor mij (in de zin van leren voor de opleiding) kon ik niet als schaduwbevelvoerder deze inzet ervaren, ik was als manschap nodig. Dat maakt je blikveld kleiner. Je concentreert je op je specifieke taak. In mijn geval was dat het continue blijven geruststellen van het slachtoffer. Zorg dat hij niet buiten bewustzijn raakt, hou hem erbij.

Maar ok, de samenwerking binnen ons team is top! Dat is mooi, want dat zorgt ervoor dat we na zo'n inzet elkaar even goed in de ogen kijken of alles met iedereen OK is, zodat we daarna weer door kunnen. We letten op elkaar en zorgen voor elkaar indien nodig. Mooi! En daar kan ik dus meteen wel weer wat in kwijt als aankomend bevelvoerder. Ook een aantal dagen later nog. Komt goed van pas die cursus 'opvang na traumatische ervaringen'.

Goed... maar hoe leer je als bevelvoerder dan die basisopbouw van een Hulpverlenings incident?  Ja! Nou komt het hoor... het is een computerspel..! Ik noem het 'virtual reality: the one man show'. Want in de praktijk gaat het dus vooral om de samenwerking heb ik van de week nog ervaren. En als je het moet leren, dan doe je het alleen. Ik heb daar last van. Virtueel. Dat wil dus zeggen, je staat tegen een scherm aan te staren. Daar gebeurt alles op. Alle commando's die jij geeft worden door een regisseur aan het spel toegevoegd. Maar je blikveld blijft een plat plaatje. Met een joystick loop je als het ware door het incident. Je mist dan al heel snel een detail, dat van grote betekenis kan zijn in je beeldvorming. Ik begrijp wel dat het ensceneren van een hulpverlenings incident een lastig verhaal wordt in de praktijk. Maar ik mis gewoon het échte... de manschappen achter mij... mijn fysieke team zeg maar... 

Ach.. nou ja, het examen zal toch op deze manier moeten gebeuren... dusss... Zijn er ervaringsdeskundigen onder jullie die mij tips kunnen geven?

Hoe geef ik een plat virtueel computerscherm een belevingsgevoel...? bij mezelf? Zodat ik op scherp sta en niet alleen maar de basisopbouw als een regeltje uit mijn hoofd weet straks. Ik weet dat dat het begin is hoor en dat ik dat nodig heb bij een realistische inzet.. Maar ik ben een gevoelsmens... En dat is wat ik mis in dat computerspel..

9. jan, 2017

Iedereen van harte welkom in het jaar 2017!! 

Ik heb al eens eerder op het punt gestaan om een stukje te schrijven over geweld tegen hulpverleners. Ik heb het toen niet gedaan, want het past niet in mijn straatje. Ik wilde er niet aan. Dat gebeurt hier niet. En hier is op Wieringen, mijn verzorgingsgebied.

Afgelopen september organiseerde de VRNHN kaderdagen voor bevelvoerders (in opleiding), Officieren van Dienst, Hoofdofficieren van dienst en adviseurs gevaarlijke stoffen. Een onderdeel die dag was 'over de streep' waarin Max Delissen de meest kritische vragen stelde. Met een knipoog hoor... Maar goed. De zaal was opgedeeld in vakken: van eens tot oneens.. en dan allerlei gradaties er tussen in. De groepen waren ongeveer 20 personen groot. En nadat de vraag gesteld werd, kon iedereen op een plek gaan staan die het meest bij zijn antwoord paste. En dan zie je meteen de verschillen. Vervolgens liep Max daar tussendoor en liet sommigen een korte uitleg geven over de stelling die ze hadden genomen.

En daar kwam de volgende vraag aan bod: "Heb je wel eens in een situatie gezeten, waarin geweld tegen jou als hulpverlener werd gebruikt?". Ik vond dat toen eigenlijk een hele rare vraag. Huh? Geweld? Hoe dat zo? Ik stond dus direct in het vak 'helemaal mee oneens'. Maar ik was wel gewoon de enige. En op dat moment schrok ik daar best van kan ik je vertellen. We waren met 20 brandweermensen in een zaal en het ergste verhaal was, dat iemand een pistool op zich gericht had gekregen. Iedereen had eigenlijk wel iets meegemaakt tijdens een inzet. Het verbaasde mij echt. Was ik dan zo naief? Gelukkig leven wij in een relatief rustig gebied. En hoeven we niet over onze schouders heen, allert te zijn op geweld. 

Maar dat was september.

En toen werd het december...

Iedereen heeft de berichten wel gevolgd. Waar komt die agressie toch vandaan vraag ik me af? De kortste oudejaarsconference van Pieter Derks zette mij aan  het denken. Het begon zo: "Is er nog nieuws waar we van opkijken?" Vervolgens zegt hij, en ik citeer: "...blijkbaar is er in de loop  van 2016 sluipenderwijs een heleboel veranderd. Waren we begin dat jaar na de aanslag in Brussel nog een paar dagen helemaal van de kaart, met hashtags en speciale facebook-profielfoto's en de Eiffeltoren verlicht in de kleuren van de Belgische vlag, na de aanslag in Berlijn waren we er wonderbaarlijk snel weer bovenop...." Lees zijn betoog even. Aan het eind zegt hij: "Misschien is het handig om nu alvast een lijstje te maken. Dingen die je niet normaal vindt. Als herinnering voor jezelf. En dan volgend jaar rond deze tijd nog eens te kijken of er iets veranderd is..." en dan maakt hij er nog een grapje van.. Maar de essentie is mij duidelijk. En ik ben het met hem eens. We verharden. We vinden steeds meer zaken doordnormaal. Daar gaat de maatschappij aan kapot.

Ik vind het bijvoorbeeld niet normaal dat Ed Oomes een blog moet schrijven over "Hoe word je brandweerbaar?" Maar daar gaat het wel naar toe. Ook in Nederland. Wees eerlijk: had jij dat verwacht een aantal jaren terug? Maar ook even een stap terug. Willen we dat nu écht met zijn allen? Dat er een aparte 'opleiding' nodig is over 'Hoe om te gaan met agressie en geweld op de plaats incident..?'

Kom op! Wordt wakker Nederland!

Ik vind overigens dat Ed Oomes samen met Wendy Kiel heel goed hebben laten zien in wat voor een bizarre wereld we heden ten dage zitten. Lees maar even mee. Maar ik wil er niet aan. Sorry. Het past niet in mijn straatje. Tikkeltje Naief dus, maar ik trek daar gewoon mijn grens.

En daarom begin ik nu met mijn lijstje #nietnormaal

Doe je mee? Laat zien waar jij de streep trekt!

29. dec, 2016

Over verwarring zaaien en reflectie op 2016.

Hoe snel is dit jaar wel niet voorbij gevlogen. Niet best! Als iemand mij vorig jaar had verteld waar ik nu vandaag zou staan, dan had ik hem (of haar natuurlijk) voor gek verklaard. Maar toch is het zo. Een dagopleiding voor bevelvoerder? Ja, die wist ik, daar heb ik zelf om gevraagd. Maar op de dinsdag? Nee. De zaterdag, dié had ik gevraagd. Het werd toch de dinsdag. Na het ontvangen van de mail waarin dat werd aangekondigd heb ik serieus overwogen om er niet aan te beginnen. Hoe moest ik dat namelijk organiseren? Eigen bedrijf, twee leuke kindertjes op de basisschool... Maar ja. In het assessment die je verplicht voorafgaande aan de opleiding moest doen kwam naar voren dat ik moet leren delegeren en loslaten. Niet mijn kern kwaliteiten zeg maar...! Dus. Na er een paar nachtjes over geslapen te hebben, tóch besloten om de uitdaging aan te gaan. 

Ik heb er nog geen dag spijt van gehad.

Ik moet er veel voor laten, raak er ook wel wat door kwijt. Maar ik krijg er ook héél veel voor terug. Elf nieuwe vrienden bijvoorbeeld. Alec, Arno, Bas, Björn, Freek, Joanna, Joän, Martijn, Rees, Rory en Sebas. Ze zijn me heel wat waard kan ik je zeggen. Zij weten als geen ander wat deze opleiding met je doet, ze staan er zelf ook middenin. Het gaat niet altijd even makkelijk. Er worden keuze's gemaakt en weloverwogen beslissingen genomen. Sommigen worden met hun neus op de feiten gedrukt: Het is nu twee voor twaalf. Laat zien dat je het kunt... Gelukkig gaan we het proces met zijn allen afmaken. We helpen elkaar en hebben veel voor elkaar over. Maar, we zijn ook streng naar elkaar in de nabesprekingen van de oefeningen. Kunnen alles tegen elkaar zeggen. Dat maakt het waardevol, daar hebben we wat aan. We geven elkaar aan wat er goed ging, maar ook wat er beter moet. Niet alleen tactisch, maar ook in het gevoel. Wat doet een bepaalde manier van leiding geven met mij als manschap?

We worden steeds meer onszelf in de groep. Dat maakt dat we een groot gedeelte van de tijd zelfsturend kunnen zijn. De groepsdynamiek is groot zeg maar. En TOP toch, dat we ons tweede theorie examen, die over inzet, op 7 december j.l gewoon allemaal in één keer binnen haalde. Er zat zelfs een 10 tussen! Niet het makkelijkste examen kan ik je vertellen.

Uiteraard kunnen we niet alles zelf. En dat is het moment dat William om de hoek komt. Zelf schreef hij laatst op twitter: "Verwarring zaaien laat mensen leren. En dat is nou juist waar ik goed in ben!" Het klopt. Hij doet dat. Maar niet zomaar. Alle verwarring die hij in onze groep gooit is volgens mij weloverwogen en bewust. Dat maakt dat wij stappen kunnen zetten...

En dat doen we. Het is nu kerstvakantie. En die rust kan ik even goed gebruiken om de achterstallige reflectieverslagen te maken. Daar gebruik ik mijn filmmateriaal voor, anders kan ik het natuurlijk nooit allemaal terughalen. En dan zie je het verschil pas goed. Het eerste filmpje van een inzetje in mei tegenover het filmpje van de laatste inzet in december. Echt heel leuk om de groei te zien. En daar ben ik trots op hoor. Het gaat goed. En dat ik dat van mezelf kan zeggen, is ook al een hele stap vooruit.

Vanaf nu nog 7 lesdagen tot aan ons praktijkexamen HV. Nog 11 tot aan ons praktijkexamen brand. En nog 15 tot aan het laatste praktijk examen. Die van OGS. tussendoor nog één theorie examen. En dan is het eind mei. Ik ga ervan uit dat we dan allemaal geslaagd zijn. Ik heb er alle vertrouwen in. Op naar een mooi 2017, met een knalfeest als we onze diploma's krijgen. Misschien moeten we dat alvast maar regelen, is weer eens wat anders. Doen we dat maar op Texel. Bij Bas. maken we er een (lang) weekendje van....!

En dan hoeft hij ook een keertje niet de laatste boot te halen als we weer eens uit eten gaan... ;-)

Een veilige jaarwisseling allemaal en misschien raar om te zeggen, maar...

...Ik wens jullie veel mooie inzetten in het aankomende jaar, want dat is eigenlijk gewoon waarvoor we bezig zijn!

11. dec, 2016

Soms vragen mensen mij wel eens..."Hoeveel uur zitten er eigenlijk in jouw dag?" Ik snap dat wel hoor. Ik verbaas mezelf er ook wel eens over. Maar weet je.. Eigenlijk zit het zo. Ik zit óf in de drukkerij, óf ik doe iets met de brandweer, óf ik slaap. Eten moeten we allemaal, dus dat is ook wel zo gezellig voor de kinderen. Deze tijd in het jaar is altijd al een heksenketel voor mij. Alles komt dan tegelijk. Maar dat wist ik van te voren en daar wil ik dan ook niet al te veel over kwijt. Eigen keuze!

Maar ja, mijn blog loopt mega achter. En grappig vind ik het wel. Mensen beginnen er nu écht om te vragen. Leuk! Dus ja, nou. Ik zal een samenvatting geven van de afgelopen maand... want heus. Zo lang is het alweer geleden dat ik de laatste schreef... Tijd vliegt!!

Inmiddels hebben we het tweede theorie examen gedaan en ja! Allemaal in één keer geslaagd. Ik vind dat een hele prestatie hoor! Ik had echt serieus mijn her-examen al ingezet voor januari. Misschien kwam het daar wel door. De druk was er af. Ik kon niet meer voorbereiden dan dit in deze drukke tijd. Dus de realisatie daarvan maakte, dat ik toch wel weer heel veel theoretische feitjes op ging slaan. grappig. En dan kom je dingen tegen waarvan ik denk. Wat moet je er in hemelsnaam mee... Ik lees het nu, maar als ik volgend jaar een inzet heb, dan heb ik die kennis niet meer paraat. Ik beperk me even tot de vuistregels. En als het spannender wordt, dan is er vast wel één of andere slimmerik 'op luisteren' die mij op dat moment kan voorzien van die informatie. Formule's over drukverlies, waterlevering en reactiekracht. Dat soort vragen. De logika ervan begrijp ik. Daar gaat het om. Afijn.. Twee theorie examens achter de rug, nog ééntje te gaan... 1 februari 2017... dat is nog zó ver weg...!! ;-)

Op zaterdag 26-11 hadden we een praktijkdag 'brand' in Zaandam. Een mooi moment om je mentor nu eens te laten zien hoe je er in staat. Wat kun je allemaal al? en ook niet onbelangrijk: Wat kun je eigenlijk nog niet? Want dat zijn dan mooie leerdoelen om samen met je mentor en je eigen blusgroep op te pakken. Er was een heel schema neergezet. De bedoeling was dat de cursisten zelf zouden zorgen voor manschappen deze dag. Een hele uitdaging! 4 Tankautospuiten vullen de hele dag.. Dat zijn dus 4 x 4 manschappen plus de benodigde beoordelaars, chauffeurs en anderen die zich inzetten om de oefeningen rond te krijgen. Je praat al snel over een man of 40.. allemaal in de weer om jou de kans te geven een 'realistische' oefening te draaien.

Dus bij deze bedankt Marco, Karin en André. Zonder opoffering van jullie vrije zaterdag was het zeker niet gelukt! Maar wat is het leuk om eens te draaien met manschappen die je eigenlijk helemaal niet kent. Dan komt het zeker aan op heldere en duidelijke instructie's van jouw kant. Één blik is dan niet meer genoeg.. Super leerzaam en vooral heel gezellig. Want uiteindelijk hebben we allemaal last van dat brandweervirus.

Een week later op zaterdag mag ik dan met een deel van mijn eigen blusgroep op pad naar Wijster. Realistisch oefenen. Het ochtendprogramma gaf ons inzicht in het gedrag van de rooklaag en wat ventilatie daarmee doet. En hoe kun je ventilatie inzetten in je plan. Wat zijn de gevaren daarbij? Heel leerzaam voor mij, dat gaf meteen een beetje beeld bij de theorie die ik daarover moest leren voor het examen. Ik denk in plaatjes. Dat is niet altijd even handig, maar in dit geval wel. Praktisch ingesteld.

In de middag deden we twee inzetten. Ik was in de gelukkige omstandigheid, dat mijn blusgroep mij als bevelvoerder liet gaan. En wat is dat anders jongens! Als je een gebouw ingaat waar warmte is. échte warmte. En waar je rook kunt lezen. En waar je écht je HD straal open moet zetten. Dat maakt de inzet toch net weer een beetje anders kan ik je vertellen. Mooi! En ook leuk dat er een paar hele mooie foto's zijn gemaakt. Net echt zo.

En omdat de rust nu enigszins is wedergekeerd, kan ik me vanaf nu storten op mijn reflectieverslagen. Ik heb al eens eerder vertelt dat de beste investering voor deze opleiding mijn helm-filmcamera was. Kan ik mooi nog even terugkijken naar hoe het gaat. En wat ik doe. Er is me al wat opgevallen... Ik hou het nog even voor mezelf. Nog twee praktijkdagen dit jaar... die kan ik aan!