20. apr, 2016

Week 7: Over opoffering en pestgedrag...

Ik hóór je denken.... Ja hoor.. Waar gaat dat nu weer naartoe... Deze week wil ik het eens hebben over alles en iedereen die zich, al dan niet vrijwillig, moeten 'opofferen' zodat wij ons bezig kunnen houden met deze opleiding. Als ik zeg 'wij', dan heb ik het in dit geval over mijn medecursisten en ik. Hoezo dat? hoor ik je vragen.. Nou kijk, weet je.. Wij hebben er zelf voor gekozen om in deze dagopleiding te gaan zitten en daarmee de lat voor onszelf hoog te leggen. Eigen schuld, dikke bult. Maar wij kunnen het niet alleen. Er is volledige support nodig vanuit je eigen korps, want als je strikt gaat kijken, dan is het straks bijna noodzakelijk dat wij alle weken als bevelvoerder in ons eigen korps op de oefenavonden aan de gang gaan. En dat vraagt wat van de andere bevelvoerders op je post. Zij moeten vaak hun plaatsje afstaan, of toestaan dat wij met onze hete adem in hun nek staan te hijgen om vooral maar niks te missen van hun ervaring bij een échte uitruk.. En zij hebben er niet vrijwillig om gevraagd...

Vanuit je eigen korps hebben wij ook allemaal een mentor. Ik ben zelfs in de gelukkige positie dat ik er twee heb. Die zijn ook geheel vrijwillig aangewezen... :-) Ze vinden het leuk zeggen ze, gelukkig maar denk ik dan.. want ook dat houdt nogal wat in straks. Nu al mogen (lees moeten) ze onze reflectieformulieren lezen en in sommige gevallen uren aan film materiaal bekijken. Straks gaan ze mee op een zaterdag, als wij een praktijkwerkplek opdrachten dag hebben. Dan moeten ze beoordelen. En altijd zijn ze begaan met je, helpen ze je waar ze kunnen. Ik tref het maar met André en Dennis!

En dan het korps zelf... Kijk, die moeten het ook maar allemaal ondergaan. Al die extra theorie die ze elke week van mij moeten aanhoren.. Ik oefen op ze met de AAR... Ik gebruik ze als ik de oefening als bevelvoerder mag draaien.. Want ja, eerlijk is eerlijk, soms krijgen ze de meest achterlijke bevelen van mij... hahaha!! Maar ze doen het en geven opbouwende kritiek daar waar het nodig is. En dat is mooi, want zo leren we weer van elkaar.

En dan heb ik het nog niet eens over het thuisfront en de werksituatie gehad. Als mijn dochter bovenop het klimrek staat, dan roept ze... 'Kijk mam, ik sta hier lekker bovenwinds....!" Op dinsdag moeten ze alleen naar school, anders komt mama te laat op haar school... nou ja, zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan. Maar allemaal hebben ze het voor mij over. En dat is fijn, want zonder die hulp gaat het écht niet.

Oh ja.. en vergeet de leraar niet... Ga er maar aanstaan. Elke keer weer een nieuwe groep van die brandweer ettertjes. Als leraar help je ze de hele dag op pad, laat je ze in hun waarde en ondersteun je ze waar je maar kunt.. en wat krijg hij ervoor terug? Niets! Ja, gekke bekken trekken we naar hem*... ;-) Maar zonder William wordt het niks. Hij pept ons op en inspireert enorm.. Elke week verrast hij me weer met een bijzondere aanpak van een praktijkopdracht of een leuke casus.. Hij houdt de sjeu erin, is soms keihard, maar altijd rechtvaardig. We zullen je niet meer pesten William.. ;-) alhoewel ik het niet kan beloven.. *geciteerd uit eigen werk van William.

Ik vergeet vast nog mensen nu, geeft niets, er zijn er toch te veel om op te noemen. Ik ben ze allemaal even dankbaar voor de kans die ik krijg om dit te doen.

Zo. Dat moest ik even kwijt. Oh ja...! We hebben ook nog wat gedaan! Een Casus dag. Kijk naar de foto, dan zie je het al... Een beamer met zes stoelen ervoor... één voor de bevelvoerder, één voor de chauffeur en vier voor de manschappen. En origineel bedachte theoretische praktijkoefeningen. En laat ik het maar even niet over de inhoud van die casussen hebben.. want sommige werden 'beeldend' in beeld gebracht, wat soms tot grote hilariteit leidde. Vraag maar aan Arno!