12. nov, 2016

..over non-verbale communicatie, netwerken en een Parel voor Brandveilig Leven...

Wat een week jongens! Waar zal ik eens beginnen.. Alles tegelijk! Ik ga de week maar gewoon eens even beschrijven, dan krijg je iets gevoel bij de invulling van mijn dagen.. 

Maandag 8 november krijg ik een berichtje van onze postcommandant op de telefoon... "Ehhh.. is het goed als de oefencontainer 'Veilig Binnentreden' bij jou op het terrein van de drukkerij gezet wordt?"  Helaas hebben wij geen oefenterrein meer tot onze beschikking bij de kazerne, dus moet er soms even creatief worden omgegaan met de beschikbare plekken bij één van onze bedrijven in de buurt. Deze keer dus even mijn terrein. Tuurlijk! Zet maar neer! Daarna volgt een berichtje van de oefenleider van die avond..: "Ehhh... als we dan bij jou op het terrein zijn, kunnen we dan die instructiefim over veilig binnentreden ook niet meteen bij jou in de drukkerij kijken...?" Ja tuurlijk! Lijkt mij ook het meest handig. Geregeld dus, Om kwart voor zes snel naar huis, want om half zeven hebben we afgesproken om de oefening voor te bespreken. Leuke oefening trouwens en de oefencontainer is zeer de moeite waard om een keer te gebruiken. Iedereen is nu voorbereid op het realistisch oefenen in Wijster over een paar weken.

De dinsdagen zijn gereserveerd voor de opleiding. Deze keer gaan we naar Enkhuizen. Om half negen klaarstaan voor de eerste inzet, betekent voor mij rond een uur of zeven de deur uit. Het is een beetje drukke weg en ik ben liever ruim op tijd, zodat ik eerst nog even een bakkie koffie kan nemen. En die heb ik écht wel ff nodig hoor! Vanaf dit moment zitten we in de inzet-fase. Iedereen is geslaagd voor zijn theorie uitruk- en verkenning, dus gaan we een stap verder! Dus vanaf vandaag ook tegenspel van de AC, door een ander dan diegene die jou beoordeeld. Daar zijn trouwens hele mooie lijsten voor. Ze noemen ze vierpuntschaal lijsten. Op deze lijsten kan precies worden aangegeven wat je goed doet, wat beter kan, of wat écht nog onvoldoende is. Daar hangt dan weer een bepaalde weging aan vast, wat uiteindelijk bepaald of je genoeg punten haalt om de inzet voldoende te hebben gedaan. Laten we eerlijk zijn. Je kunt namelijk niet altijd alles maar 100% hebben. Daar is het gewoon te complex voor. Maar de basis moet op orde zijn. Dat lijkt me logisch. OK, maar wat betekent het voor mij vandaag...? Hoe sta ik er voor? Dat is nu weer het mooie aan die lijsten, je krijgt een heel gedetailleerde samenvatting van je inzet, gedaan door iemand met ervaring, iemand die je verder kan helpen. En dat is een kadootje. Nee, herstel, dat waren twee kadootjes, want we deden allemaal twee inzetten vandaag. Je hebt gelijk, ik draai er omheen... Hoe sta ik er voor? Nou, eigenlijk ben ik best tevreden over de voortgang. Natuurlijk zijn er altijd dingen die beter kunnen, maar het gaat de goede kant op. Mijn aandachtspunt van de dag blijkt mijn non-verbale communicatie. Ja. Die hoor ik vaker. Wat doe je daaraan? Aan mijn gezicht kun je blijkbaar héél goed zien wat er in mijn hoofd gebeurt. Lastig hoor. Ik heb er ook zo 1,2,3 geen oplossing voor. Dat vraag ik hierbij aan jullie. Geef me tips over hoe ik mijn non-verbale communicatie uit kan zetten... tijdelijk...!

Woensdagmorgen staat dan in het teken van een dag e-mail, telefoon-notities en vragen doorlopen van alles wat er dinsdag is gebeurt. Ik weet niet hoe het met jullie e-mail verkeer gesteld is, maar als ik een dag mis, dan is alles hier ontploft lijkt wel! En zeker in deze tijd van het jaar. Voor een klant zit ik dan volop in het personaliseren van drukwerk voor de kerstpakketten. En daar hangt wél een bepaalde deadline aan.. ze noemen het eerste kerstdag! Mooi werk! En dan staan er nog drie dozen goodies op mij te wachten. Moet ik nog even in elkaar zetten voor morgen. Dan is namelijk het 5 jarig bestaan van Zaak&Vrouw, een netwerk van ondernemende vrouwen waar ik tot voor kort een bestuursfunctie in had. Dat is dus één van de taken waar ik een keuze in heb moeten maken. Ik kan nu eenmaal niet alles. Helaas voor de meiden van Zaak&Vrouw verkoos ik de brandweer boven hun bestuur. Maar ze hebben er vrede mee, want ze zien hoeveel energie ik daar uit haal. Op woensdag ben ik meestal rond een uur of zeven klaar met de werkdag, dan heb ik het weer onder controle. 

Maar hoe toepasselijk was het thema van de netwerkbijeenkomst van Zaak&Vrouw die donderdag: "Als je loslaat, heb je twee handen vrij..." Eigenlijk hebben ze er zelf om gevraagd dus, het neerleggen van mijn functie... ;-) En leuk joh, er was een spreker die heel beeldend al jonglerend met van alles en nog wat door de zaal ging. Het ging natuurlijk om alle ballen in de lucht willen houden. Waarom doen we dat? Waarom willen we dat? OK, er werd een vrijwilliger gevraagd.. Ik stond expres al achterin de zaal en keek ook nog eens naar mijn tenen. Maar het hielp niet. Ze zagen me toch. En toen moest ik 'vrijwillig' naar voren komen om te helpen aan hun act. Uiteindelijk stond ik samen met een andere zakenvrouw midden tussen de knotsen die zij aan het overgooien waren naar elkaar... Oei! Hayke, kom eens ter zake... wat heeft dit nu toch in hemelsnaam voor meerwaarde in je blog. Nou kijk. Later op de avond kwam er een zakenvrouw naar me toe en zei sprak de volgende woorden...: "Joh, nou ren jij zó, zonder te blikken of blozen, een brandend huis in... Maar ik zag je staan, met alle ogen op je gericht...." -Let op.. nou komt het...- "...en ik zag aan je gezicht dat je uit je comfort zone was...."  (!) Nou. Lekker weer. Mijn non-verbale communicatie deed de rest. Maar goed, ze gaf mij wel een kadootje... comfort zone.. ja! Daar kan ik misschien wel wat mee!

Het was wel de week van de kadootjes. Met als hoogtepunt voor mij de vrijdag. Een paar weken terug kreeg ik een mail van Marian Groot. het onderwerp was pareltje brandveilig leven. Marian nodigde mij, samen met Hans Grippeling, uit op kantoor aan De Hertog te Alkmaar. En daar stonden we dan vrijdagmorgen. Waarom zijn we hier? Dat werd snel duidelijk. Steven van de Looij, commandant van de veiligheidsregio Noord-Holland Noord vertelde ons het hoe en waarom. Het Pareltje brandveilig leven wordt uitgereikt aan collega's die zich inspannen voor Brandveilig leven. Het is een symbolische erkenning voor persoonlijke verdiensten. En kijk, daar gebeurde het weer. Steven vroeg een ieder zich voor te stellen aan de rest. Ik hou dat altijd heel summier. Ik vertelde dat ik in mijn dagelijks leven een drukkerij heb en dat ik vrijwilliger ben op post Hippolytushoef en dat ik aan de leergang bevelvoerder bezig ben. Hij keek me aan en zei: " volgens mij vergeet je nog een aantal dingen..., je zit in de werkgroep IBGS NW-4 voor het gaspakkenteam, je informeert kinderen op scholen en organiseert daar ontruimings oefeningen, en oh ja, en laatst zag ik nog een tweet dat jullie bij de Rotary zaten om te vertellen over het gaspakkenteam. En dan de blog hé... die volg ik ook." Ja, antwoordde ik, dat klopt. Het gaat vanzelf, ik vind het leuk. "En dat is dus waarom je hier zit, dat wat jij doet is niet vanzelfsprekend, al vind jij van wel." Zo had ik er nog niet naar gekeken. Ik schrijf de blog omdat ik zelf die informatie mistte toen ik daarnaar op zoek was. Wat houd de leergang bevelvoerder in? Wat kun je verwachten? Hoe ervaren anderen dat? Ik vond het niet. En als je denkt dat het nuttig kan zijn voor anderen, die informatie, dan moet je het delen. Daar hebben we allemaal wat aan. Ik probeer het zo in te steken dat de mensen om mij heen die geen brandweer ervaring hebben het ook begrijpen. Zo leren we van elkaar. En dat is dus ook een stukje brandveilig leven. Op de foto die gemaakt is zie ik dat mijn non-verbale communicatie ook weer eens zichtbaar is. Dit keer door de vlekken in mijn nek. Wéér uit mijn comfort zone dus.. laten we het daar maar op houden...!

Genoeg voor deze week, ik ga me storten op theorie examen nummer twee, komt met grote sprongen dichterbij namelijk!!!