9. jan, 2017

Ontwikkel een combat mindset...

Iedereen van harte welkom in het jaar 2017!! 

Ik heb al eens eerder op het punt gestaan om een stukje te schrijven over geweld tegen hulpverleners. Ik heb het toen niet gedaan, want het past niet in mijn straatje. Ik wilde er niet aan. Dat gebeurt hier niet. En hier is op Wieringen, mijn verzorgingsgebied.

Afgelopen september organiseerde de VRNHN kaderdagen voor bevelvoerders (in opleiding), Officieren van Dienst, Hoofdofficieren van dienst en adviseurs gevaarlijke stoffen. Een onderdeel die dag was 'over de streep' waarin Max Delissen de meest kritische vragen stelde. Met een knipoog hoor... Maar goed. De zaal was opgedeeld in vakken: van eens tot oneens.. en dan allerlei gradaties er tussen in. De groepen waren ongeveer 20 personen groot. En nadat de vraag gesteld werd, kon iedereen op een plek gaan staan die het meest bij zijn antwoord paste. En dan zie je meteen de verschillen. Vervolgens liep Max daar tussendoor en liet sommigen een korte uitleg geven over de stelling die ze hadden genomen.

En daar kwam de volgende vraag aan bod: "Heb je wel eens in een situatie gezeten, waarin geweld tegen jou als hulpverlener werd gebruikt?". Ik vond dat toen eigenlijk een hele rare vraag. Huh? Geweld? Hoe dat zo? Ik stond dus direct in het vak 'helemaal mee oneens'. Maar ik was wel gewoon de enige. En op dat moment schrok ik daar best van kan ik je vertellen. We waren met 20 brandweermensen in een zaal en het ergste verhaal was, dat iemand een pistool op zich gericht had gekregen. Iedereen had eigenlijk wel iets meegemaakt tijdens een inzet. Het verbaasde mij echt. Was ik dan zo naief? Gelukkig leven wij in een relatief rustig gebied. En hoeven we niet over onze schouders heen, allert te zijn op geweld. 

Maar dat was september.

En toen werd het december...

Iedereen heeft de berichten wel gevolgd. Waar komt die agressie toch vandaan vraag ik me af? De kortste oudejaarsconference van Pieter Derks zette mij aan  het denken. Het begon zo: "Is er nog nieuws waar we van opkijken?" Vervolgens zegt hij, en ik citeer: "...blijkbaar is er in de loop  van 2016 sluipenderwijs een heleboel veranderd. Waren we begin dat jaar na de aanslag in Brussel nog een paar dagen helemaal van de kaart, met hashtags en speciale facebook-profielfoto's en de Eiffeltoren verlicht in de kleuren van de Belgische vlag, na de aanslag in Berlijn waren we er wonderbaarlijk snel weer bovenop...." Lees zijn betoog even. Aan het eind zegt hij: "Misschien is het handig om nu alvast een lijstje te maken. Dingen die je niet normaal vindt. Als herinnering voor jezelf. En dan volgend jaar rond deze tijd nog eens te kijken of er iets veranderd is..." en dan maakt hij er nog een grapje van.. Maar de essentie is mij duidelijk. En ik ben het met hem eens. We verharden. We vinden steeds meer zaken doordnormaal. Daar gaat de maatschappij aan kapot.

Ik vind het bijvoorbeeld niet normaal dat Ed Oomes een blog moet schrijven over "Hoe word je brandweerbaar?" Maar daar gaat het wel naar toe. Ook in Nederland. Wees eerlijk: had jij dat verwacht een aantal jaren terug? Maar ook even een stap terug. Willen we dat nu écht met zijn allen? Dat er een aparte 'opleiding' nodig is over 'Hoe om te gaan met agressie en geweld op de plaats incident..?'

Kom op! Wordt wakker Nederland!

Ik vind overigens dat Ed Oomes samen met Wendy Kiel heel goed hebben laten zien in wat voor een bizarre wereld we heden ten dage zitten. Lees maar even mee. Maar ik wil er niet aan. Sorry. Het past niet in mijn straatje. Tikkeltje Naief dus, maar ik trek daar gewoon mijn grens.

En daarom begin ik nu met mijn lijstje #nietnormaal

Doe je mee? Laat zien waar jij de streep trekt!