6. apr, 2017

Om te janken...! Examenstress #2...

Ik zoek mijn laatste stukje op de blog op.. Tjonge..! Echt? 3 februari... zo lang geleden alweer... Wat vliegt de tijd. Het is haast niet bij te houden. Hoogste tijd voor een update in bevelvoerders opleidingsland.

In mijn laatste blog vroeg ik jullie tips over hoe ik een belevingsgevoel bij het virtuele beeldscherm kon krijgen. Op facebook werd ik overstroomd met reactie's. Hele bruikbare. En afijn, na een aantal lessen virtueel met de meest vreemde scenario's begon het me te dagen. Lekker in je structuur gaan zitten. Daar heb je héél veel aan. Ook bij brand kwam ik achter.. maar daarover straks meer.

oefenen..oefenen... dat blijkt het toverwoord bij virtueel THV (Technische Hulp Verlening). Dus na 6 weken elke dinsdag op de kazerne in Hoorn naar het beeldscherm gepraat te hebben, waren we er klaar voor. Vonden ze. En daar kwam hij. Op woensdag 8 en donderdag 9 maart mochten we één voor één bij de examinator komen. Drie van ons in het ochtend programma en drie van ons in het middagprogramma. Het voelt als examen doen voor je autorijbewijs. Ik was op donderdag aan de beurt, als 10e van de twaalf. En je snapt wel hoe dat gaat. Op de woensdag regent het de hele dag berichten via onze whatsapp groep... en niet allemaal haalden we het de eerste keer. Als je dan de volgende dag pas aan de beurt bent, dan wordt het best wel spannend kan ik je zeggen! Maar goed, ik had het onder controle. Het ging best. Na het examen mag je in een kamertje gaan zitten en dan komt even later de examinator bij je. Die zegt niet meteen of je geslaagd bent hoor! Nee, eerst nog even aanstippen waar je het misschien handiger had kunnen aanpakken... Kan gebeuren. Er is zoveel om rekening mee te houden!  'Gefeliciteerd hoor, zei hij. Je bent écht dik geslaagd' TOP! Het eerste (semi) praktijkexamen was in de tas. Mooi... en door....

....naar...praktijk brand. Want ook dat examen zit er aan te komen. En daar waren we voor de laatste keer op 10 januari mee aan de gang geweest. Weer even inkomen dus. En daar heb je het. Je moet het bijhouden. Als je dat niet doet, dan raak je het kwijt. dus... oefenen...oefenen...oefenen... Gelukkig waren Mieke en Marco elke dinsdag weer van de partij om het tegenspel te geven van de AC en de melder. Mooi stel die Mieke en Marco. De laatste twee dinsdagen voor het examen waren we te gast in Zaandam. Daar is een gasgestookt oefencentrum. Dat betekende voor onze groep wel even aanpoten... Want, naast dat we zélf onze bevelvoerders inzet draaien, zijn we ook manschap voor de anderen. En waar we dat tot voor vandaag deden met een wifi-straal.. haha... kon dat hier dus niet. Praktisch gezien betekent dat het volgende: In de ochtend draai je vier inzetten als manschap en één inzet als bevelvoerder. En in de middag herhaalt zich dat. De sportschool is er niks bij kan ik je vertellen. Zweten!. En dan druk ik me nog zacht uit. Afgemat was ik. Nog voor mijn eigen inzet als bevelvoerder. En kijk, dat was een mooi moment. Want door deze opleiding, was ik nu in staat mijn grens aan te geven. Dit niet nog een keer. Ik heb er namelijk niks aan zo. Ik ben niet scherp. Goed om mee te maken, want de tweede week kon ik als eerste beginnen. Ook een zware dag hoor... maar daar kom ik op terug. even een uitstapje naar een andere verhaallijn...:

De wedstrijden van het ABWC. Daar doen wij met West-Wieringen namelijk altijd aan mee. Voorheen zat ik ook in de jury, maar daar heb ik vanwege drukke werkzaamheden even een sabbatical van genomen. Gelukkig begrijpen ze dat daar. Maar goed, op het white board in onze kazerne stond mijn naam bij bevelvoerder voor de wedstrijden van 2018. Was ik het mee eens hoor.. Op een dag zie ik ineens dat de 2018 vervangen is door 2017... Hoezo joh! "Ja, wij denken dat jij dat nu al kunt." OK, lief hoor... maar eh... Echt??? Dus ja, je begrijpt het.. Oefenen...oefenen...oefenen... voor de wedstrijden, met mijn eigen ploeg. Extra op de zaterdag. Bovenop mijn al ingevulde oefeningen op de maandagavonden en de dinsdag. Maakt niet uit. Vlieguren moet je maken. En daar kom ik alleen aan toe in een oefen omgeving, want echte inzetten hebben we nauwelijks. Ik ga niet verder uitwijden over de wedstrijddag. Een andere keer maar. Iets met een illegaal bordeel met 16 (bijna) blote klanten en een aangestoken brand op de eerste verdieping. We deden het best wel aardig. we werden 5de in een ijzersterk veld. Ik mis de ervaring, anders had er nog wel wat meer in gezeten. Maar: de brand was uit, iedereen was buiten, we hadden de derde red tijd, en de tweede werktijd. Ik kreeg de tip iets minder directief te zijn naar de andere hulpdiensten. Ik las hem als een compliment. Eindelijk. Geen alsjeblieft meer in mijn commando.. haha!!

OK.. terug naar de generale repetitie. De laatste oefening voor het praktijk examen brand. "Waar moet ik op letten bij je?" vroeg William. William. Topper. Nog niet eerder had hij mij beoordeeld. Niet bij een virtuele oefening, niet bij een brand oefening. Zijn mening is voor mij belangrijk. Hij leert ons zo verschrikkelijk veel. Niet alleen over de theorie en de praktijk, maar ook over onszelf. En niet eens op een directe manier, maar subtiel, je pikt het op. Of althans, zo werkt het bij mij. En daar ging het mis. (heb ik later bedacht). "Ik wordt wat laks." zei ik hem. En dat klopt. Tot nu toe waren al mijn beoordelingen positief, mijn ploeg is positief en dat is mooi hoor. Maar het doet wat met me. Ik word een beetje overmoedig... makkelijk...stoer.... en eigenlijk past dat helemaal niet bij me. "OK, zei hij, ik ga kritisch kijken." Het was niet eens nodig. Ik zakte volledig door het ijs. Structuur nul. Ik herkende mezelf helemaal niet in de inzet. Om te janken...! Maar misschien kwam het doordat ik wist dat zijn ogen op me gericht waren.

Het klink misschien heel raar, maar eigenlijk ben ik er heel erg blij mee. Die structuur heb ik normaal gesproken wel. Ik weet van mezelf dat ik het kan. Het was een hele duidelijke hint aan mezelf, dat ik scherp moet zijn. Altijd. Dus aankomende woensdag gaat het gebeuren. Ik ga dat examen halen. En William wist dat ik dat nodig had. Dat natte pak, door dat dunne laagje ijs. En dat is wat ik bedoel. Hij weet hoe het zit. Hoe je iemand op scherp zet. En dat is voor een ieder uit onze opleidingsgroep anders. En daarom is hij belangrijk voor ons... Genoeg veren...! Op naar het praktijkexamen brand. Dinsdag mogen de eerste zes en woensdag de tweede zes. Spannend, maar ik heb er ook heel veel zin in!! Jullie horen het... en ik beloof dat de volgende blog geen twee maanden gaat duren deze keer...!