Blog

13. okt, 2017

Vrijdag ochtend 13 oktober.. 10 voor 8 in de ochtend. Mijn twee kinderen staan met grote ogen naar me te staren in de gang als de pager gaat en ze mijn reactie zien. Ze staan nog op blote voeten. Koekjes liggen nog in de koektrommel, pakjes drinken staan nog in de koelkast. Ze moeten over 20 minuten naar school. In mijn scherm staat de volgende tekst: P2 Aflossing UGS Jan Ligthartstraat 4 Bergen... en dan een hele trits voertuignummers die ook opgeroepen zijn. Op de app verschijnt het eerste bericht: 'Veel succes, brand al een tijdje. Om 03.45 is er al compagniebrand gemaakt...'. Bah. Ik weet dat ik vandaag alleen ben in mijn eigen bedrijf. Dan is de optelsom snel gemaakt. Ik kan in dit geval niet anders dan mijn brandweerteam in de steek laten. Het valt me zwaar. En daar ben ik dan de hele ochtend mee in de weer, tussen mijn oren welteverstaan.

Er is altijd een spanningsveld tussen mijn brandweerwerk en mijn, -zoals ik het zelf vaak noem- real life job. Alles wat te plannen valt gaat redelijk goed. Opleidingen, oefeningen en extra taken daarbuiten. Maar ja, iedereen begrijpt dat het juist de niet te plannen klussen zijn, die het brandweervak leuk maken. Die de uitdaging geven. Dat zijn de krenten in de pap, datgene waar je oeverloze oefenuren in steekt. En dat geeft een spanningsveld. Want mijn bedrijf is ook belangrijk. En soms moet je dus een keuze maken.

En dat is waar ik dan moeite mee heb. Ik voel me schuldig als ik mijn brandweerteam in de steek laat. Het is teamwork. Er zijn er mèèr die naar de brandweerklus moeten en daardoor hun eigen werk niet kunnen doen deze ochtend. Andersom is het ook zo. Als ik de hele dag met de brandweer in de weer ben, laat ik mijn bedrijf in de steek. Dilemma. Want hoe je het ook wendt of keert, ergens laat ik het dan dus liggen. 

...daar worstel ik dus vandaag mee, zal wel weer een vrouwending zijn...

...to be continued....

1. jul, 2017

Jorien Traas heeft wat aangericht in brandweer Nederland. Een felle discussie over de alom besproken PPMO baan. Wat mij persoonlijk erg stoort in deze, is het feit dat ze het over de man/vrouw boeg gooit. Nee hé, niet weer. Ik word daar persoonlijk zo vreselijk moe van.

Kom op zeg. Hoe zit het nu eigenlijk? Er kan geen onderscheid gemaakt worden tussen man/vrouw. We doen hetzelfde werk. Net zoals er geen onderscheid gemaakt kan worden in het opleidingsniveau. Beroeps? Vrijwilliger? Maakt niet uit. We leren hetzelfde. We doen uiteindelijk hetzelfde werk. Dat hoef ik verder niet te onderbouwen toch? Dat begrijpt iedereen.

Waarom raakt dit mij? 

Omdat ik vind dat de discussie aangezwengeld wordt vanuit een verkeerd perspectief.

Het gaat om de PPMO test (Periodiek Preventief Medisch Onderzoek). Elk brandweermens die repressief inzetbaar wil zijn moet deze test halen. Of je nu man bent of vrouw, jong, oud, blank, gekleurd, 80 kilo, 60 kilo... het maakt niet uit. Als er nood aan de man/vrouw is tijdens een repressieve inzet, moet je in staat zijn jezelf en je maatje in veiligheid te brengen. Dat wil je voor je maatje. Dat ben je hem of haar verplicht. Dat wil je voor jezelf, dat ben je aan jezelf verplicht. Dat betekend dat je als repressief inzetbaar brandweermens aan bepaalde minimale fysieke eisen moet kunnen voldoen. Dat is waar, wat mij betreft, de discussie over moet gaan.

De verwarring ontstaat door de vraag of de PPMO baan voldoet aan de eisen van de ARBO wet- en regelgeving die gesteld zijn. Maar dat is een hele andere discussie. Die heeft mijn inziens niets te maken met 'rechten van de mens' in het licht van discriminatie. Dus alsjeblieft, Vakvereniging Voor Brandweervrijwilligers... gebruik dát uitgangspunt als basis voor de zaak die aangespannen is. In plaats van die vreselijke ouderwetse invalshoek 'de verschillen tussen mannen en vrouwen'. Dat is niet meer van deze tijd. Echt niet hoor. Gelijke rechten en plichten(!), binnen de normen van de arbowet- en regelgeving. Daar kan ik wat mee.

Er werken 24.000 mensen bij brandweer Nederland. daarvan zijn er 5000 beroepsmatig. De rest vrijwillig. Er zijn 773 vrouwelijke vrijwilligers. (bron NOS)

Niet veel hé. Dat komt niet door de PPMO test. Daar geloof ik helemaal niks van. En ik vind het ook helemaal niet van belang. Het gaat mij om de juiste mens op de juiste plek.

Want ik weet al waar de volgende discussie over gaat straks: "De samenstelling van de blusgroep dient een afspiegeling te zijn van de maatschappij".

Alsjeblieft. Nee hoor. De juiste mens op de juiste plek. Dat geeft meerwaarde!