13. okt, 2017

..over plichtsgevoel versus schuldgevoel op vrijdag de dertiende...

Vrijdag ochtend 13 oktober.. 10 voor 8 in de ochtend. Mijn twee kinderen staan met grote ogen naar me te staren in de gang als de pager gaat en ze mijn reactie zien. Ze staan nog op blote voeten. Koekjes liggen nog in de koektrommel, pakjes drinken staan nog in de koelkast. Ze moeten over 20 minuten naar school. In mijn scherm staat de volgende tekst: P2 Aflossing UGS Jan Ligthartstraat 4 Bergen... en dan een hele trits voertuignummers die ook opgeroepen zijn. Op de app verschijnt het eerste bericht: 'Veel succes, brand al een tijdje. Om 03.45 is er al compagniebrand gemaakt...'. Bah. Ik weet dat ik vandaag alleen ben in mijn eigen bedrijf. Dan is de optelsom snel gemaakt. Ik kan in dit geval niet anders dan mijn brandweerteam in de steek laten. Het valt me zwaar. En daar ben ik dan de hele ochtend mee in de weer, tussen mijn oren welteverstaan.

Er is altijd een spanningsveld tussen mijn brandweerwerk en mijn, -zoals ik het zelf vaak noem- real life job. Alles wat te plannen valt gaat redelijk goed. Opleidingen, oefeningen en extra taken daarbuiten. Maar ja, iedereen begrijpt dat het juist de niet te plannen klussen zijn, die het brandweervak leuk maken. Die de uitdaging geven. Dat zijn de krenten in de pap, datgene waar je oeverloze oefenuren in steekt. En dat geeft een spanningsveld. Want mijn bedrijf is ook belangrijk. En soms moet je dus een keuze maken.

En dat is waar ik dan moeite mee heb. Ik voel me schuldig als ik mijn brandweerteam in de steek laat. Het is teamwork. Er zijn er mèèr die naar de brandweerklus moeten en daardoor hun eigen werk niet kunnen doen deze ochtend. Andersom is het ook zo. Als ik de hele dag met de brandweer in de weer ben, laat ik mijn bedrijf in de steek. Dilemma. Want hoe je het ook wendt of keert, ergens laat ik het dan dus liggen. 

...daar worstel ik dus vandaag mee, zal wel weer een vrouwending zijn...

...to be continued....